“Wat als ze denken dat wij het waren?” Vroeg een van hen met trillende handen. “Wat als hij iets zei voordat hij wegging?” “Dit is niet goed. Ik heb niet eens iets gedaan, toch?” Niemand wist het. En de angst voedde alleen maar de geruchtenmolen. Toch probeerde de school door te gaan, tenminste tot donderdagochtend, toen het PA-systeem kraakte en de directeur een onverwachte bijeenkomst bijeenriep.
De gymzaal vulde zich met rusteloze lichamen, de tribunes kraakte onder het verschuivende gewicht en de stijgende speculaties. De toespraak van de directeur was pijnlijk vaag. Een herinnering om “aardig te zijn” Een herinnering dat “iedereen deel uitmaakt van deze gemeenschap” Een herinnering dat “woorden gevolgen hebben.” Geen namen. Geen details. Gewoon een dunne sluier over wat iedereen al dacht. Richard.