Wanhoop dreef haar om meer berichten te sturen, vragen, geruststellingen, alles waarvan ze dacht dat het een antwoord zou kunnen uitlokken. Ze stapelden zich op in een smalle kolom aan de rechterkant van haar scherm, de een nog verwoedender dan de ander, elke bericht werd beantwoord met dezelfde ononderbroken stilte. Ze keek zo lang naar het chatscherm dat haar ogen begonnen te prikken, maar het scherm bleef stil.
Geen type-indicator. Geen teken van activiteit. Geen teken dat hij haar woorden aan het lezen was. Het werd pijnlijk duidelijk dat hij niet zou antwoorden. Het besef drong langzaam tot haar door, als een gewicht dat op haar schouders drukte. Voor het eerst sinds hij verdwenen was, begreep ze de diepte van wat er gebeurd was. Hij vermeed niet alleen school.