Hij was niet alleen verbergen. Richard was verdwenen van de enige plek waar hij altijd was geweest en de totaliteit van die stilte beangstigde haar meer dan alles wat hij had kunnen schrijven. Uiteindelijk trok de uitputting haar onder. Haar handen gleden van het toetsenbord, haar gedachten vervaagden aan de randen, en ze viel in een ongemakkelijke, rusteloze slaap.
Ze had haar hand uitgestoken. Ze had het geprobeerd. Maar Richard had haar niets teruggegeven. En dat was wat haar het meest beangstigde. Tegen de tijd dat het schoolbal week aangebroken, had de school zich gevestigd in een vreemde, selectief geheugenverlies. Dagenlang had gefluister over Richards verdwijning elke lunchtafel, elk groepsgesprek en elke hoek van de gang in beslag genomen.