Natuurlijk was hij er niet. Haar afspraakje, een aardige maar vergeetachtige jongen genaamd Tyler, zweefde naast haar en probeerde een praatje te maken over de DJ, de decoraties, het fotohokje. Ze knikte, glimlachte als het moest, maar niets bleef hangen. Haar gedachten bleven hangen op hetzelfde lege stuk ruimte bij de deuren van de gymzaal. Wachten.
Wat het nog erger maakte, was de oneerlijkheid van de hele avond. Twee van de grootste pestkoppen van de school, Amber Lockley en Chase Merrill, waren er praktisch zeker van dat ze koningin en koning van het schoolbal zouden worden. Hun namen dreven de hele week rond in gefluisterde voorspellingen, gezegd met een soort berustende zekerheid: