Ze haalden me op en reden meteen naar mijn tante. Ze wilden me een tijdje de stad uit hebben. Ergens waar het rustiger is.” Shirley knipperde met haar ogen. “En de politie? Die waren op school. Mensen dachten…” Hij schudde zijn hoofd. “Ze zijn nooit bij ons thuis geweest. Wat het ook was, het ging niet over mij. Het kan een of andere vergadering zijn geweest, een of ander campagne ding… gewoon verkeerde timing.”
“Iedereen nam aan dat het met mij te maken had, maar dat was niet zo,” zuchtte hij. “Dus je was de hele tijd veilig?” fluisterde ze. “Veilig en ongelooflijk verveeld,” zei Richard met een zachte lach. “Meestal cornflakes eten, videospelletjes spelen en doen alsof ik mijn ouders niet hoorde ruziën over de vraag of de school nalatig was,” voegde Richard eraan toe.