“Mijn tante sleepte me uiteindelijk het huis uit omdat, en ik citeer, ik eruitzag als ‘een zielige aardappel’.” Shirley snoof, de warmte nam toe in haar borstkas. Richard glimlachte, “Ze transformeerde me niet,” zei hij zachtjes. “Ze herinnerde me er alleen aan dat ik niet de hele tijd in mezelf hoefde te plooien. De rest… moest ik kiezen. Ik moest me laten zien.” Shirley’s ogen verzachtten. “Ik ben echt blij dat je dat hebt gedaan.”
Hij keek haar aan, standvastig en dankbaar. “En ik ben echt blij dat iemand me gemist heeft.” Om hen heen werd er zachter gefluisterd. De pestkoppen vermeden om naar hem te kijken. De koplopers van het schoolbal leken opeens niet meer zo zelfverzekerd. En Shirley voelde zich in het moment verzinken, iets warms bloeide op onder haar ribben.