Een paar leerlingen mompelden instemmend. Iemand fluisterde: “Hij heeft… eigenlijk gelijk,” net hard genoeg zodat Amber het kon horen. Een paar anderen knikten, bijna onwillekeurig, alsof ze hadden gewacht tot iemand de betovering zou verbreken. Richard gaf de pestkoppen geen tijd om zich te herpakken. “Weet je wat het beste deel van de afgelopen twee weken was?” zei hij, met een lichte maar vaste stem.
“Dat ik me realiseerde dat ik niet meer bang voor je was. Het blijkt dat op het moment dat het je niet meer uitmaakt wat een pestkop denkt… ze al hun macht verliezen.” Ambers wangen werden rood, deze keer niet van woede, maar van de onmiskenbare steek van schaamte. Ze keek om zich heen en verwachtte dat haar gebruikelijke kring haar zou steunen. In plaats daarvan vond ze brede ogen en schuifelende voeten.