De energie om haar heen was veranderd en dat voelde ze meteen. Chase liet een kort, ongemakkelijk lachje horen, het soort dat mensen gebruiken als ze proberen te doen alsof ze niet gestoord zijn. “Het zal wel,” mompelde hij, terwijl hij met een hand wuifde alsof Richard de aandacht niet waard was. Maar toen hij om zich heen keek, was de reactie niet wat hij verwachtte, geen knikken, geen grijnzen, geen steun.
Alleen een groeiende verzameling niet onder de indruk zijnde blikken. Het was subtiel, maar verwoestend. Leerlingen die altijd in de buurt van de pestkoppen bleven, deden een rustige stap achteruit. Iemand vouwde zijn armen. Een ander keek naar zijn schoenen. De ruimte werd groter, niet dramatisch, maar net genoeg om te laten zien dat er iets was veranderd in de zwaartekracht van de ruimte. Voor het eerst keek Chase onzeker.