Ambers kaak verstrakte terwijl ze de gezichten om haar heen scande, op zoek naar de loyaliteit die ze ooit als vanzelfsprekend beschouwde. Die was er niet. Richard stapte achteruit, niet om zich terug te trekken, maar om het moment op zijn voorwaarden te beëindigen. “Maak je geen zorgen,” zei hij zacht. “Ik ben hier niet om iemands avond te verpesten. Ik wilde alleen dat je iets begreep. Jij bepaalt niet wie belangrijk is.”
En toen draaide hij zich om en liet hen alleen achter in het schemerige licht van de gymzaal, blootgesteld op een manier die geen van beiden ooit had meegemaakt. Shirley keek verbijsterd naar hen. Het was geen woede die nu op hun gezichten te lezen was, maar herkenning. Ze waren niet meer het middelpunt. Ze waren niet meer onaantastbaar. Ze werden niet meer bewonderd.