Richard was helemaal niet van plan geweest om iemand mee uit te vragen. Maar Shirley was de enige die hem behandelde alsof hij niet onzichtbaar was, en iets in hem, hoop, rees op voordat hij het kon tegenhouden. Hij wachtte tot na de scheikunde, zijn handen trilden lichtjes toen hij haar naderde. “Shirley… mag ik je iets vragen?”
Ze keek op, warm en aandachtig op een manier die zijn borstkas deed spannen. Maar op het moment dat hij haar vroeg om te promoveren, veranderde haar gezicht, geen medelijden, geen ongemak, gewoon oprechte spijt. “Oh, Richard… Het spijt me echt. Ik heb al een date.” De oprechtheid landde als een blauwe plek. Ze spotte niet met hem. Ze loog niet. En op de een of andere manier maakte dat het nog erger.