Hij forceerde een kleine glimlach, knikte en stapte achteruit voordat ze verder kon uitleggen. Daar had hij kunnen stoppen. Daar had hij moeten stoppen. Maar iets, misschien de behoefte om te bewijzen dat hij niet zo zielig was als mensen zeiden, dwong hem om het opnieuw te proberen. De volgende ochtend benaderde hij Millie Harper.
Millie was van nature niet onaardig, maar ze was omringd door meisjes die het heerlijk vonden om mensen af te kraken. Op het moment dat Richard naar haar kluisje liep, gingen haar vriendinnen rechtop staan, vol verwachting grijnzend. “Millie?” vroeg hij zachtjes. “Zou je misschien naar het schoolbal willen met…” Ze onderbrak hem met een lach die niet gemeen bedoeld was, maar toch zo overkwam.