“Oh, Richard… nee. Gewoon… nee.” Haar vriendinnen barstten in lachen uit. Millie zwaaide vaag naar zijn kleren, zijn houding, zijn bestaan. “Ik bedoel, kom op. Je weet waarom, toch?” Het gelach galmde door de gang, lang nadat hij zich had teruggetrokken. Toch probeerde hij het nog een keer. Amber Lockley deed geen moeite om aardig te doen.
Ze stond met haar armen over elkaar, haar kin opgeheven alsof ze zich voorbereidde op de strijd. “Vraag je me uit?” zei ze ongelovig. Richard slikte. “Eh… ja. Ik dacht-” Ze sneed tussendoor af, “Nee.” Ze verzachtte het niet. Verlaagde haar stem niet. “Ik ga mijn prom night niet verpesten door met jou op te dagen. Heb je enig idee wat de mensen zouden zeggen?” Studenten in de buurt pauzeerden, luisterden.