Amber leunde voorover, haar stem scherp genoeg om te snijden. “Serieus, Richard. Kijk om je heen. Niemand hier wil met jou gezien worden.” De gang werd stil. Een paar mensen wisselden meer vermakelijke dan sympathieke blikken uit. Iemand grinnikte. Iemand anders fluisterde: “Au.” En toen kwam het gelach. Wreed, luid en zonder excuses.
Hun gelach volgde hem door de gang. Iets in hem brak. Richard ging de rest van de dag niet meer naar de les. Hij stormde het gebouw uit en duwde zich zo hard door de zijdeuren dat er een tegen de stenen muur stuiterde. Een paar leerlingen zagen hem gaan, met stijve schouders en een gehaaste ademhaling, maar niemand hield hem tegen.