Uren later, lang na de laatste bel, gonsde er een ander soort commotie door de school. Iemand zag zijn ouders aankomen. Niet kalm of beheerst, maar woedend. Zijn moeder eiste te weten hoe een leerling zomaar kon “verdwijnen tussen het vierde uur en het einde van het lesuur” Zijn vader beschuldigde het personeel van nalatigheid.
Een leraar probeerde kalm te blijven, maar de ruzie escaleerde totdat de deuren dichtsloegen en de jaloezieën van het hoofdkantoor dichtvielen. Maandagochtend was Richards stoel leeg. En wanneer iemand vroeg wat er was gebeurd, gaven de leraren hetzelfde korte antwoord: “Concentreer je op je lessen, Richard is niet jouw zorg.” Niet “hij is ziek” of “hij is in orde.” Gewoon afwijzing.