Hoewel ze die verloren jaren nooit kon terugwinnen, maakte Carla een keuze – een belofte om zijn liefde altijd bij zich te dragen. Ze wist dat door anderen te helpen, ze zijn geest levend hield, hoewel het gewicht van wat had kunnen zijn nog steeds bleef hangen.
Elke keer dat ze een studiebeurs uitreikte, verspreidde zich een warmte door haar borst, een bijna tastbare aanwezigheid. James was niet echt weg. Hij leefde in elke lach, elke traan van opluchting, elke toekomst die gered was door zijn offer.