Achter in de kerk maakte Emma zich klaar om naar binnen te gaan. Lucy keek over haar schouder naar de deuren en controleerde instinctief de timing. Toen bevroor Rex weer. Helemaal stil. Zijn blik was nu gericht op de ingang – niet op de ramen, niet op de menigte. De deuren.
Lucy voelde een koude kriebel langs haar ruggengraat omhoog kruipen. “Rex,” zei ze zachtjes, terwijl ze probeerde haar stem rustig te houden. “Hak.” De riem werd gespannen toen Rex naar voren leunde, zijn spieren kronkelden onder zijn huid, zijn aandacht verscherpt tot op het scherpst van een scheermes. Een paar gasten bij het gangpad leunden iets naar achteren, verontrust door de plotselinge spanning die van hem afstraalde.