Lucy fronste lichtjes en verstevigde haar greep op de riem. “Rustig,” mompelde ze. Rex keek Emma niet aan. Zijn oren spitsten zich naar voren. Zijn lichaam boog zich weg van het gangpad, naar de verste hoek van de kerk, waar de huwelijkscadeaus op een tafeltje lagen.
Rex gromde. Laag. Gecontroleerd. Lucy verstijfde. “Rex-” Hij sprong op. De riem scheurde door Lucy’s vingers voordat ze zich schrap kon zetten. Een scherpe zucht. Rex was al weg, zijn poten schraapten tegen het gepolijste steen toen hij de cadeautafel aanviel.