Emma stond te beven, haar trouwjurk gescheurd, haar hart bonzend, de ceremonie gebroken en opnieuw begonnen om haar heen. En terwijl de muziek hervatte en Vincent haar naar voren leidde, weigerde één gedachte haar los te laten: Rex was niet op haar afgerend. Hij had geprobeerd haar ergens anders heen te brengen.
Emma stond bij het altaar, haar handen trilden net zo erg dat ze haar greep op het boeket moest verstevigen om ze in evenwicht te houden. Haar jurk was gescheurd. Niet dramatisch, maar zo erg dat ze het kon voelen telkens als ze haar gewicht verplaatste, de stof rukte waar Rex hem had vastgegrepen.