Daniel deed een stap achteruit. Vincent keek opzij – slechts één keer – naar Daniel. Daniel ving de blik onmiddellijk op. Zijn kaak verstrakte. Hij gaf Vincent een klein, weloverwogen knikje. Wat was dat? De ceremoniemeester vroeg Vincent om met zijn geloften te beginnen.
Vincent inhaleerde en begon te spreken. Zijn stem trilde. Hij weifelde bij de eerste regel, kwam tot rust bij de tweede en haperde toen weer. De gasten glimlachten toegeeflijk. Iemand fluisterde: “Ach, zenuwen.” Een ander depte zijn ogen.