Rex stond stokstijf bij de deuropening, zijn oren gespitst, zijn ogen ergens achter de muren gericht. Niet ijsberen. Niet jankend. Alleen kijken. “Waarschijnlijk overprikkeld,” mompelde Lucy. “Grote menigte. Nieuwe geuren.”
Emma knikte, hoewel haar blik op Rex gericht bleef. Lucy had meestal gelijk. Maar Rex was de kamer niet aan het scannen. Hij luisterde. Haar moeder stapte toen naar binnen, depte haar ogen met een tissue en glimlachte door de tranen heen. Rex kwam meteen in beweging.