Zijn riem zat strak om een stenen pilaar net buiten de deuren, de metalen klem was strak getrokken van het harde vechten. Op het moment dat hij Emma zag, veranderde zijn geblaf in een gespannen, wanhopig gejank.
Zijn lichaam leunde naar haar toe, zijn spieren trilden, zijn poten schraapten tegen de vloer alsof hij haar met pure wilskracht terug kon sleuren. “Ik weet het,” fluisterde Emma, niet ophoudend. Ze liep langs hem heen. Recht op de cadeautafel af. De zilveren doos stond apart van de rest.