Emma’s borst verstrakte. “Verondersteld.” De man liet een dunne glimlach horen. “In plaats daarvan hebben ze een deal gemaakt. Ik krijg het terug. Hun schuld verdwijnt.” Emma keek weer naar de doos. Geen geschenk. Geen vergissing. Bewijs. Ingelogd. Verzegeld.
Bedoeld om onaangeroerd in een afgesloten kamer te liggen tot een rechtszaak die nooit zou komen. En plotseling was het duidelijk waarom Rex nooit tot rust was gekomen. Waarom zijn spanning was toegenomen in plaats van afgenomen naarmate de dag vorderde.