Emma lachte een keer, scherp en gebroken. Haar blik viel op de doos en ging toen weer terug naar Vincent. “Je hebt me onderschat. Je dacht niet dat ik het zou controleren.” Vincent stapte dichterbij, handen omhoog, zijn stem krakend onder het gewicht van zijn eigen excuses.
“Ik probeerde ons te beschermen. Je begrijpt niet hoe erg het is geworden.” Emma’s kalmte brak eindelijk. “Als je om onze veiligheid had gegeven,” snauwde ze, “dan had je je nooit ingelaten met mensen zoals hij.” De kerk voelde nu kleiner. Kouder.