De oudere man ademde scherp uit, zijn geduld was op. “Genoeg.” Het mes kwam langzaam tevoorschijn, opzettelijk – het staal ving het licht terwijl hij naar Emma toe stapte. Zo dichtbij dat ze zijn hand kon zien trillen, niet van angst, maar met opzet. De menigte bevroor. Iemand snikte. Niemand bewoog.
Rex wel. Hij stormde door de open deuren als een zwarte bliksemschicht, een flits van spieren en instinct, sneller dan gedacht. Het ene moment rukte de man op, het volgende moment lag hij op de grond. Rex sloeg hem met volle kracht en met getrainde precisie tegen zijn borst. Het mes vloog los en gleed over de vloer.