Carolyn leunde naar voren en zoomde in. Het beeld verzachtte en verscherpte. Samuel Voss, jasje aan maar das nog niet goed geknoopt, drukte zich dicht tegen een vrouw met rood haar aan. Geen begroeting. Geen moment van onschuldige troost tussen oude vrienden die bijpraten voor een ceremonie.
Zijn hand naast haar gezicht, haar vingers gekruld in de revers van zijn jasje, beiden volledig in elkaar opgaand met het gemak van twee mensen die dit al zo vaak hadden gedaan en geen bijzondere reden zagen om zich te haasten. De kamer was erg stil. Ray leunde dichter naar het scherm. “Twee uur voor de ceremonie,” zei Carolyn zacht.