Ray pakte de flashdrive op en hield hem in zijn gesloten vuist. Hij dacht aan de keukentafel acht maanden geleden. Diane’s handen rond een koffiemok, die hem vertelde dat zeven maanden lang genoeg was, die hem vroeg of hij voor één keer kon komen opdagen.
Hij dacht aan met haar naar het altaar lopen, het gewicht daarvan, de bijzondere kwaliteit van haar blik aan het einde van het tuinpad die hij had nagespeeld als iets dat hij kon bewaren. Hij dacht aan haar stem vier dagen na de bruiloft, vlak en voorzichtig en alweer ergens anders. Het werkt gewoon niet. Vier dagen. Samuel had de uitgang al gepland voordat hij de geloften had uitgesproken.