Lichter, minder gepantserd, lachend op een manier die Ray niet meer had gezien sinds Claire nog leefde. Ze raakte Samuels arm aan toen ze tegen hem sprak. Ze keek Ray één keer aan, rechtstreeks, met iets dat niet helemaal warmte was maar er dichter bij zat dan ze in jaren had gedaan.
Ray reed die avond rustig naar huis en tegen de tijd dat hij zijn oprit opreed, kwam hij tot een conclusie die voor het eerst sinds lange tijd aanvoelde als een soort opluchting. Misschien kwam het wel goed met haar. Samuel bleef daarna verschijnen – nog een etentje, een zondagmiddag, een weekendje weg waar ze het terloops over hadden.