Yvonne wist het: Grant Harmon had achttien maanden geleden haar bedrijf benaderd met een legitiem lijkende opdracht. Het contract was echt, de deliverables waren echt en de vergoedingen waren echt. Maar na drie maanden verzocht hij om bepaalde bevindingen anders te rapporteren – niet precies vervalst, maar op een manier die de gegevens niet helemaal ondersteunden.
Ze had terug geduwd. Hij had haar erdoorheen gelokt en toen, ergens tussen het duwen en het charmeren, was er iets persoonlijks begonnen. Ze was er niet trots op. Ze zei dit, terwijl ze me recht aankeek, wat ik waardeerde. “Ik vraag je niet om me te vergeven,” zei ze. “Ik wil gewoon dat je weet dat ik niet iemand ben die dit doet. Behalve dat ik het deed.”