Die avond stuurde ik Yvonne een bericht. Vrijdag. Ben je klaar? Haar antwoord kwam binnen een minuut; ze had gewacht. Ik zei dat ze naar het huis in Calloway Street moest komen. Ze vroeg niet waarom. Ze had geleerd, in eenendertig dagen van zorgvuldige alliantie, om zelfs te vertrouwen voordat ze de volledige blauwdruk had gezien. Ik respecteerde dat.
Op woensdag was ik bijna betrapt. Gary kwam vroeg thuis. Ik had het versleutelde bestand geopend op mijn persoonlijke laptop en sloot het af in de drie seconden tussen zijn sleutel in het slot en zijn voetstappen in de hal. Hij keek me aan. Ik keek terug. “Goede dag?” vroeg hij. “Productief,” zei ik. We spraken allebei de waarheid.