Hij belde een keer van waar ze hem ook naartoe brachten, via een advocaat die ik niet herkende. De advocaat liet een voicemail achter met woorden als misverstand, context en bereid om mee te werken. Ik luisterde het twee keer af, wiste het en e-mailde mijn eigen advocaat, Pressman, die precies op dit telefoontje had gewacht. Ik had haar zes weken geleden ingehuurd.
De dagen erna waren administratief en meedogenloos – beëdigde verklaringen, het bevriezen van activa, een getuigenis die vier uur duurde en voelde alsof ik over een vreemde getuigde. In zekere zin was het dat ook. De man die ik beschreef leek in niets op de man die donderdag lam had gemaakt en kaarsen had aangestoken en naar me keek alsof ik genoeg was.