Er waren dingen die ik nog steeds leuk aan hem vond, en dat is het meest desoriënterende deel. Zijn lach, die plotseling en onbewaakt was op een manier zoals niets anders aan hem dat was. De manier waarop hij kleine details onthield – mijn koffiebestelling, de verjaardag van mijn moeder, de naam van mijn eerste hond. Aandacht voor details, zoals ik nu weet, kan een hulpmiddel zijn.
Het eerste wat me opviel was een stilte waar eerst geluid was. Hij stopte met neuriën in de keuken. Het was zo’n klein ding dat ik het helemaal niet als iets registreerde – gewoon een seizoen, gewoon stress, gewoon de bijzondere stilte van een man met veel aan zijn hoofd.