Het jong jankte, strompelde en drukte zich tegen de borst van de wolf alsof ze zijn moeder was. Adrian voelde zijn adem stokken bij deze aanblik. Roofdier en prooi hoorden deze grenzen niet te overschrijden, maar toch waren ze hier – een verweesde beer die zich vastklampte aan een beschermer die hem niets verschuldigd was.
De wolf ging zwaar liggen en krulde zich om het jong heen. Haar ribben waren nog zichtbaar, haar lichaam nog zwak, maar haar waakzaamheid was voorbij. Ze had gehongerd, geleden en stormen doorstaan om het jong van een ander te beschermen. Het welpje nestelde zich in haar buik, eindelijk veilig in de warmte van haar vacht.