Visser dacht dat hij een oranje haai had gevangen — deskundige wordt bleek als hij dit opmerkt

De ochtendmist hing laag boven de Atlantische Oceaan, zo dicht dat ze de kustlijn van Florida aan het oog onttrok en de grens tussen zee en lucht deed vervagen. Mike Hendris stuurde zijn glasvezelboot langs de ondiepe riffen, terwijl het zachte geratel van zijn buitenboordmotor weerklonk over een onnatuurlijk stille oceaan. Er cirkelden geen vogels boven hem en geen enkele andere boot doorbrak de spiegelgladde horizon. 

Jarenlang was deze eenzaamheid zijn toevluchtsoord geweest – een rustig toevluchtsoord, weg van een veeleisende wereld. Maar vandaag voelde de zware stilte anders aan, bijna waakzaam. Nadat hij de motor boven een diepe onderwatergeul had uitgeschakeld, zette Mike aas aan zijn haak en liet hij zijn loodgewicht in het zwarte water beneden zakken. Terwijl het loden gewicht in de lichtloze diepten wegzakte, streek er plotseling een koude bries over het wateroppervlak, waardoor hij kippenvel op zijn armen kreeg. 

Hij schonk een mok zwarte koffie in en leunde tegen de reling, terwijl hij toekeek hoe de punt van zijn hengel zachtjes mee wiegde op de golven. Onder zijn romp bewoog zich iets enorms in het donker, dat zich met onverbiddelijke vastberadenheid op het aas afbeugde.