Rond middernacht ontmoette Mike dr. Matthews bij een donkere jachthaven. Robert had een speciale dierenartskit bij zich met daarin een mild, snelwerkend kalmeringsmiddel voor zeedieren. „Een wilde steur blijft niet rustig zitten terwijl we hem behandelen,” legde Robert uit terwijl ze in volle vaart naar de coördinaten van het rif reden.
"We moeten een stuk aas insmeren met deze verdovende pasta. Zodra het dier het binnenkrijgt, zal de stof zijn spieren tijdelijk verlammen en het naar de bodem van het rif laten zinken, zodat we veilig kunnen naderen." Toen ze bij de coördinaten aankwamen, lieten ze de lijn met het aas in het water zakken. Een uur lang wachtten ze in spanning en stilte, terwijl de ene na de andere lijn leeg terugkwam.
Net toen de paniek toesloeg, boog de hengeltop zwaar door en bleef naar beneden hangen. Enkele minuten later vertraagde het signaal op Roberts monitor tot een kruipsnelheid, wat erop wees dat de reusachtige vis het aas had gepakt en zich lusteloos op een vlakke richel twintig voet lager had genesteld.