David Miller bleef even staan aan de rand van het kustpad en hief zijn camera op. Het was een rustige middag, maar bij de kliffen begon de wind aan te wakkeren. Claire stond achter hem en hield haar jas bij de hals dichtgeknoopt. Onder hen daalden donkere rotsen steil af naar de zee. Ver weg aan de overkant van de baai weerkaatste de late zon op een andere rotswand. David nam een aantal foto’s met een breed beeld, terwijl Claire hem wees op vogels die boven het water cirkelden.
Ze hadden al meer dan twee uur gelopen. Er waren andere wandelaars in de buurt en er leek niets aan de hand te zijn. Ze liepen verder naar het uitkijkpunt, stopten even om wat te drinken en maakten wat foto’s voordat ze terugliepen naar hun auto.
Diezelfde avond zat Claire aan de tafel in hun vakantiehuisje en begon ze de foto’s door te bekijken. De meeste waren gewone vakantiefoto’s. Toen bleef haar blik hangen bij een foto van de klif in de verte. Halverwege de rotswand was een klein kleurvlakje te zien. Ze leunde dichter naar het scherm toe, en haar gezichtsuitdrukking veranderde. ‘David,’ zei ze. ‘Kom eens kijken…’