Terug bij het huisje nam Claire een douche, terwijl David thee zette en foto’s naar zijn telefoon kopieerde. Ze aten en bespraken of ze de volgende dag een kortere route zouden nemen. „Mijn benen willen liever iets vlak,” zei Claire. David lachte. „Er is hier helemaal niets vlak.”
Claire pakte Davids telefoon en begon door de foto’s te bladeren. ‘Je hebt zo’n veertig foto’s van dezelfde rotswand gemaakt,’ zei ze. ‘Dat heet geduld,’ antwoordde hij. Toen bleef haar blik op één foto hangen. Halverwege de rotswand in de verte was een scherp afgetekende oranjerode vlek te zien. Direct daaronder bevond zich een donkerdere vlek, lang en onregelmatig tegen de bleke steen. „David, kom eens hier.“ Hij leunde over haar schouder. „Het zou een struik kunnen zijn,“ zei hij. Claire fronste haar wenkbrauwen. „En wat is dat daaronder?“
Ze opende de volgende foto. De lichte vlek bevond zich nog steeds precies op dezelfde plek. Maar de donkere vorm eronder leek iets anders. De hoek ervan was veranderd. Claire schakelde heen en weer tussen de foto’s. ‘Kijk eens naar het onderste gedeelte,’ zei ze. David stopte met glimlachen. Er leek ook een vage donkere lijn van de lichte vlek naar de onderste vorm te lopen. ‘Misschien zit er iets vast aan de rots,’ zei hij. Claire staarde ernaar. ‘Maar waarom beweegt het dan?’ Geen van beiden had een antwoord.