Een uur later brak de storm eindelijk los, waardoor de wereld naar natte dennen en koude aarde rook. Terug in St. Jude’s was het stil in de lobby; de chaos van de achtervolging had plaatsgemaakt voor een zware, eerbiedige stilte. De moeder van het meisje, Claire, was in een wervelwind van tranen en ongeloof aangekomen. Ze zat op de rand van het ziekenhuisbed en klemde haar dochter zo stevig vast dat het leek alsof ze één persoon waren.
Elena stond bij de deur, haar operatiekleding bevlekt met modder en regen, en keek toe hoe ze elkaar weer zagen. Ze voelde een zwaar gewicht tegen haar been leunen. Ze keek naar beneden en zag Valorian – nu officieel geïdentificeerd als ‘Titan’ – zijn hoofd tegen haar knie laten rusten. ‘De rechercheurs hebben de volledige geschiedenis doorgenomen,’ zei Vance, terwijl hij naast Elena ging staan.
‘Douglas heeft de hond twee jaar geleden van Claire gestolen, puur om haar pijn te doen. Hij dacht dat hij het dier met angst had gebroken. Hij besefte niet dat hij zijn dochter juist de enige beschermer had gegeven die hem daadwerkelijk kon tegenhouden.’ Claire wenkte de hond naar zich toe. Titan aarzelde geen moment. Hij klom op het voeteneinde van het bed en krulde zijn met littekens bedekte lichaam om de voeten van het meisje heen. De pitbull slaakte een lange, tevreden zucht en sloot uiteindelijk zijn ogen. Hij was geen wapen meer. Hij was thuis.