Corey zette een scherpe stap naar voren en zette de dozen hard neer op de vloerplanken van de veranda. “Je verspilt mijn tijd, chauffeur. Geef me die envelop.” „Wacht even, het systeem maakt weer verbinding,” zei Danny op kalme toon, terwijl hij zijn onverstoorbare houding behield en een halve stap achteruit deed om de ingang te blokkeren. Voordat Corey langs hem heen kon dringen, klonk er een oorverdovend koor van sirenes dat de hoek van Birch Street omkwam.
Twee politieauto’s raasden over de weg, glijdend over de smeltende sneeuw, terwijl ze de oprit blokkeerden en de zilveren sedan insloten. Vlak achter hen reed een ambulance aan, met rode zwaailichten die afsteken tegen de sneeuw. Corey draaide geschokt zijn hoofd om. Hij verstijfde ter plekke, terwijl zijn hand naar de zak van zijn vest schoot. „Politie! Handen in het zicht!” riepen twee agenten, terwijl ze met getrokken wapens uit hun auto’s stapten.
Corey keek naar zijn geblokkeerde auto, keek naar de agenten en trok langzaam zijn lege handen terug, waarbij hij zijn sleutelbos op de houten vloer van de veranda liet vallen. Binnen enkele minuten droegen ambulancebroeders Leon op een brancard naar buiten, gewikkeld in thermodekens. Op de brancard maakte Leon oogcontact met Danny en glimlachte zwakjes. „Ik heb iedereen aangesproken, jongen. Maar jij was de enige die wist hoe je moest luisteren.“