Parkwachter vindt enorm nest in het bos, en dan kijkt hij erin

De stilte die volgde was oorverdovend. De gestalte stond als aan de grond genageld in de lichtbundel van de zaklamp, de bijl trilde in zijn hand. „Ik kom naar beneden,” riep Brian, terwijl zijn stem door de koude lucht galmde. „Ik kom alleen naar beneden. Sla niet toe.”

Hij klom door het luik en daalde zo snel als hij veilig kon langs de takken af, waarna hij een paar yard van de voet van de boom op de bosgrond stapte. Hij hield zijn zaklamp iets naar beneden gericht, om de persoon voor hem niet te verblinden.

Langzaam werd de zware canvaskap teruggetrokken. Voor hem stond geen woeste ontvoerder of een monster. Het was een vrouw. Haar gezicht zag er verweerd en uitgeput uit, haar donkere haar was slordig naar achteren gebonden, maar haar ogen stonden wijd open van pure angst. Het was de vrouw van de poster. ‘Waarom probeerde je die boom omver te halen?’ vroeg Brian ademloos. ‘Ik dacht dat je een van hen was,’ fluisterde ze, terwijl ze de bijl steviger vastgreep.