21. De zonnebankautomaat (1949)
Lang voordat de gevaren van ultraviolette straling en huidkanker algemeen bekend waren, werd een diepbruine kleur gezien als het ultieme symbool van gezondheid, vrije tijd en luxe. Op de jaarlijkse automatenbeurs in Chicago in 1949 stal een nieuwe innovatie de show: een muntautomaat die zonnebrandcrème rechtstreeks op klanten spoot.
Voor slechts een dubbeltje kon een gebruiker een spuitmond oppakken en zichzelf insmeren met beschermende olie op een openbaar strand, in een park of op een tennisbaan. Het concept van geautomatiseerde, ongereguleerde chemische toepassing in openbare ruimtes is een overblijfsel van de gemakcultuur uit het midden van de vorige eeuw. Tegenwoordig benadrukt het idee om een gemeenschappelijke openbare slang te gebruiken om mysterieuze oliën op je huid te spuiten een vervlogen tijdperk van ongedwongen, onbeperkt vertrouwen in automatisering.
Fotocredits: Wikimedia Commons
22. De Eiffeltoren in aanbouw (1887)
De afbeelding hierboven toont de Eiffeltoren terwijl deze nog in aanbouw was. In plaats van de elegante bezienswaardigheid die toeristen vandaag de dag fotograferen, verschijnt de toren als een kaal ijzeren skelet dat de Parijse hemel in reikt. Er zijn geen selfiesticks, wachtrijen voor kaartjes, glazen barrières of gepolijste bezoekersdekken. Alleen metaal, arbeid en een stad die toekijkt hoe iets vreemds boven haar uitrijst.
Foto’s zoals deze zetten onze kennis op zijn kop. Tegenwoordig voelen deze monumenten permanent aan. Maar de camera legt ze vast op hun meest kwetsbare moment: onafgewerkt, onhandig en nog steeds onderhevig aan twijfel. Elke beroemde bezienswaardigheid was ooit een bouwplaats.