Hoewel ze uiteindelijk haar rijbewijs haalde, voelde ze zich nooit echt op haar gemak met autorijden. Op een gegeven moment maakte de opwinding plaats voor angst. Ze voelde zich niet langer op haar gemak achter het stuur en in plaats van zichzelf te dwingen de auto te gebruiken, nam ze een eenvoudig besluit: Ze zou hem een tijdje laten staan waar hij stond. Tenminste, dat was het idee. Maar “voor een tijdje” veranderde langzaam in iets veel groters. Dagen werden weken. Weken werden jaren. En voordat iemand het doorhad, was de garagedeur 43 jaar dicht gebleven.
De auto bleef precies staan waar hij stond toen hij aankwam. Hij werd nooit gebruikt voor boodschappen. Nooit meegenomen op reis. Nooit versleten door het dagelijks leven. Hij stond daar gewoon in stilte, verborgen en onaangeroerd. Wat dit verhaal zo ongewoon maakt, is hoe gewoon de reden was. Dit was geen verzamelaar die zorgvuldig een zeldzame auto bewaarde. Het was gewoon een vrouw, een droomaankoop en een angst die ze nooit helemaal heeft overwonnen.
En toen de garage eindelijk weer werd geopend, zag het er bijna onmogelijk uit wat er binnen stond te wachten. Onder het stof zat een 43 jaar oude auto die er nog fabrieksnieuw uitzag.