In plaats van hen daar bij het zwembad te confronteren en een publieke scène te veroorzaken, trok Clara zich stilletjes terug naar haar hotelkamer. De woede in haar was uitgekristalliseerd tot pure, als wapen inzetbare focus. Ze ging naar beneden naar het businesscentrum van het resort, zette de digitale bestanden over en liet de plaatselijke drukkerij high-definition, fysieke afdrukken maken van de vernietigende foto’s.
Terug in haar kamer, terwijl ze naar het afgedrukte bewijsmateriaal keek dat over het bed verspreid lag, pakte ze de telefoon en belde haar broer, David. Clara’s stem brak lichtjes toen ze het hele verraad uiteenzette, maar David hield haar tegen voordat ze volledig in tranen uitbarstte.
“Luister heel goed naar me,” zei David, terwijl zijn stem overging in een felle, bevelende toon. “Haal even diep adem. Stuur me nu meteen digitale kopieën van elke foto die je zojuist hebt gemaakt. Zorg dat hij je niet ziet, en maak geen scène in de lobby. Ik regel hier aan mijn kant absoluut alles. Concentreer je gewoon op je plan.”