Terwijl de andere boot dichterbij kwam, vervaagde het geschreeuw rond Joaquim langzaam. De mannen aan boord droegen werkschoenen en handschoenen, met zware rollen kabel en lange metalen palen opgestapeld bij de boeg.
Ze keken naar de dorpelingen, toen naar het ding in het water en wisselden een blik uit die één ding heel duidelijk maakte. Ze wisten al wat het was. Zonder aarzelen gingen ze erop af. Een van hen reikte met een gehaakte paal. Een ander rolde een dikke kabel af.
Toen de haak bleef haken, schoof het zwarte “wezen” hard genoeg om een paar dorpelingen hun boten te laten terugtrekken. Maar de arbeiders deinsden niet terug. Ze trokken opnieuw, harder deze keer.
En toen het ding net genoeg rolde om meer van zichzelf bloot te leggen, zag Joaquim eindelijk het oppervlak duidelijk… en realiseerde hij zich dat het helemaal geen huid was.