Het waren geen schubben. Het was geen huid. Het was rubber. Een enorme industriële pijpleiding, bedekt met algen en bruin-groen gekleurd van maanden onder water. Het ding dat er in het donker had uitgezien als een monster, was eigenlijk gewoon een enorme industriële leiding die was losgebroken en omhoog dreef waar hij nooit had moeten zijn.
Een van de arbeiders legde uit dat het verderop in de rivierbedding was losgekomen. Opgesloten lucht in de lijn had zich in vreemde uitbarstingen een weg naar buiten gebaand, waardoor het angstaanjagende kreunende geluid ontstond dat Joaquim in het donker had gehoord.
De gebroken hardware dreef omhoog. En de stroming had de rest gedaan. Een paar seconden lang zei niemand iets. Toen lachte er iemand. Het was het soort lach dat alleen komt als angst nergens anders heen kan.
Want als je voor zonsopgang slechts een deel van dat ding naast je boot had zien opkomen… dan had je precies gedacht wat Joaquim ook dacht.