Toen bewoog het water weer. Deze keer zag hij het goed. Niet alles. Net genoeg. Een lange zwarte vorm rolde onder het oppervlak, zo dik dat het onmogelijk van een normaal rivierdier kon zijn. Een deel ervan steeg en dook weer, waardoor een langzame golf naar buiten werd gestuurd.
De huid – als dat het was – zag er donker, glad en oneffen uit, bedekt met vlekken groenachtig riviervuil. Joaquim stopte even met ademhalen. Toen bewoog het ding in de richting van de boot. Het stootte niet uit. Het barstte niet omhoog zoals een krokodil.
Het verschoof gewoon. Maar de beweging was zo plotseling en zo zwaar dat de hele rivier mee leek te duwen. De zijkant van Joaquims boot schokte heftig. Zijn viskoffer gleed over de vloer. Een peddel kletterde los. Water spatte over de kant en op zijn benen.
Tegen de tijd dat hij weer opkeek, was de gedaante verdwenen. En de rivier was weer stil.