Toen de pijlstaartrog er eenmaal was, was het verschil tussen de echte krabben en de robot onmogelijk te zien. De levende krabben bleven verscholen in hun defensieve hoopje, laagjes over elkaar heen op een manier die het veel moeilijker maakte om ze te bereiken. Maar de robotkrab had die bescherming niet. Hij bleef blootgesteld, gescheiden van de groep en recht in het pad van het roofdier. En vrijwel meteen ging de pijlstaartrog erop af.
Op de beelden was te zien hoe de rog zich richtte op de robotkrab, er tegenaan duwde en hem uiteindelijk op zijn rug kiepte. Even leek het erop dat dit het was. De robot was uitgekozen en in de steek gelaten terwijl de echte krabben zichzelf beschermden. En eerlijk gezegd was dat heel logisch geweest. Want waarom zouden ze dat niet doen? Voor hen was dit ding niet echt één van hen. Het was gewoon een vreemd krabvormig object dat op het verkeerde moment te dichtbij was gekomen. Maar toen gebeurde er iets dat de hele sfeer van het experiment veranderde.
Want de stapel krabben bleef niet stil liggen. Terwijl de robot omver lag en kwetsbaar was, leken de anderen te merken wat er gebeurde. En toen, ongelooflijk, begonnen ze er naartoe te bewegen.