Wat er daarna gebeurde is het deel dat de beelden zo verrassend maakte. In plaats van de robotkrab te blijven negeren, leken de andere krabben uit formatie te breken en op hem af te stormen – bijna alsof ze reageerden op hetzelfde gevaarsignaal dat ze zouden geven aan een van hun eigen krabben. Dezelfde krabben die zich hadden opgestapeld om zich te beschermen, leken die reactie nu naar buiten toe uit te breiden door de gestrande robot te omsingelen of er naartoe te gaan nadat hij was aangevallen.
En dat maakte het moment zo vreemd. Want waar ze ook op reageerden, het leek niet uit te maken dat de krab niet echt was. Tenminste, niet op dat moment. Of het nu beweging, vorm, instinct of iets met de situatie zelf was, de echte krabben leken te reageren alsof de robot nog steeds deel uitmaakte van dat beschermende gedrag. En voor onderzoekers zegt zo’n reactie iets fascinerends over hoe deze dieren kwetsbaarheid en gevaar onder water kunnen herkennen. Het begon als een eenvoudige poging om het gedrag van krabben beter te bestuderen.
Maar aan het einde van de rit was de robotkrab niet meer alleen maar bezig met het observeren van de groep. Op de een of andere manier was hij er deel van gaan uitmaken. En dat was het deel dat niemand had verwacht.