Twee dagen later ging een enorm internationaal onderzoeksschip voor anker precies boven de coördinaten die door de Aura waren geregistreerd, geflankeerd door het kustwachtvaartuig dat pas lang na de eerste verstoring was gearriveerd. Uitgerust met robotarmen voor diepzeewerk en uiterst nauwkeurige meetapparatuur haalden archeologen voorzichtig een klein stukje hout uit het bovendek van het schip, waarna ze het oude vaartuig ongestoord achterlieten in zijn donkere, stille graf.
Terug in het laboratorium bevestigden koolstofdateringstests al snel wat Aris en Marcus vol verbazing hadden gezien: het vaartuig was meer dan tweeduizend jaar oud. De plotselinge aardbeving had het simpelweg van het ondiepe plat geduwd, waar het al millennia lang in dicht sediment vastzat, waardoor het in de diepe schuilplaats van de trog terechtkwam.
Terwijl het nieuws over de historische ontdekking zich over de hele wereld verspreidde, stond Aris op de achtersteven van de Aura en keek uit over het kalme, met mist bedekte water van de oceaan. Ze wist dat ergens in de pikdonkere diepten beneden haar nog duizenden andere vergeten schepen in het donker lagen te wachten.