De volgende ochtend liep Arthur Market & Co. binnen en overhandigde Bob een digitale flashdrive. “Een klein cadeautje van mijn oude vrienden bij Federal Compliance,” mompelde Arthur. “Ze hebben de camerahoek van de kassa digitaal verbeterd. Het is duidelijk te zien dat Victoria’s vingers om mijn schouder reiken en op mijn scherm tikten terwijl ik de gemorste eieren opruimde.”
Bob staarde naar het scherm, zijn gezicht brandde van diepe schaamte. “Arthur… Ik weet niet eens wat ik moet zeggen. Het spijt me zo ontzettend. Ik had het moeten controleren. Wat kan ik voor je doen?”
Arthur glimlachte gewoon, pakte de groene reservevesten die voor de werknemers werden bewaard en bevestigde zijn oude naamplaatje op zijn borst. Hij knipoogde naar Emily, die stond te juichen bij de toonbank van de bakkerij, en liep naar kassa vier. Hij was eindelijk weer waar hij wilde zijn, hij voelde zich levend, nuttig en volledig in vrede.