Twee jaar later berekende Adrian nog steeds de verliezen tijdens slapeloze nachten. Hij stelde zich voor wat $500.000 had kunnen kopen: een comfortabel pensioen voor zijn schoonouders, een huis en een vangnet voor zijn eigen toekomst. Het verdriet van het verlies kwam nog steeds onverwacht.
Maar het schuldgevoel beheerste niet langer zijn leven. Hij en Mei bouwden hun relatie langzaam weer op door middel van counseling, strenge budgettering en eerlijke, moeilijke gesprekken. Mr. Chua nodigde Adrian uiteindelijk weer uit voor koffie, hoewel Daniel er veel langer over deed om hem te vergeven. Sommige vriendschappen gingen voor altijd verloren.
Adrian begon vrijwilligerswerk te doen in buurthuizen, waar hij gratis lezingen gaf over beleggingszwendel. Hij beweerde nooit een financieel expert te zijn. Hij begon elke presentatie met dezelfde zin: “Ik ben hier omdat ik niet de juiste vragen heb gesteld.” De mensen luisterden. Tijdens een sessie wachtte een oudere vrouw tot iedereen weg was. Ze zei dat haar neef haar had laten kennismaken met een gegarandeerde investering en dat ze zich schaamde om hulp te vragen. Adrian bleef bij haar tot ze ermee instemde om de documenten aan haar dochter te laten zien. Het geld was weg, maar de les bleef: ongecontroleerd vertrouwen is gewoon een valstrik.